ترجمه فارسی قرآن

ترجمه سوره نوح – مکارم شیرازی

به نام خداوند رحمتگر مهربان

ما نوح را به سوي قومش فرستاديم، و گفتيم: قوم خود را انذار كن پيش از آنكه عذاب دردناك به سراغشان آيد. (۱)

گفت: اي قوم! من براي شما بيم دهنده آشكاري هستم. (۲)

كه خدا را پرستش كنيد، و از مخالفت او بپرهيزيد، و مرا اطاعت نمائيد. (۳)

اگر چنين كنيد خدا گناهانتان را مي‏آمرزد، و تا زمان معيني شما را عمر مي‏دهد، اما هنگامي كه اجل الهي فرا رسد تاخيري نخواهد داشت اگر مي‏دانستيد. (۴)

(نوح) گفت پروردگارا! من قوم خود را شب و روز (به سوي تو) دعوت كردم. (۵)

اما دعوت من چيزي جز فرار از حق بر آنها نيفزود! (۶)

و من هر زمان آنها را دعوت كردم كه ايمان بياورند و تو آنها را بيامرزي انگشتان خويش را در گوشها قرار داده، و لباسهايشان را بر خود (پيچيدند، و در مخالفت اصرار ورزيدند، و شديدا استكبار كردند. (۷)

سپس من آنها را آشكارا (به توحيد و بندگي تو) دعوت كردم. (۸)

و پنهان آنها را به سوي تو خواندم. (۹)

به آنها گفتم از پروردگار خويش آمرزش بطلبيد كه او بسيار آمرزنده است. (۱۰)

تا بارانهاي پر بركت آسمان را پي درپي بر شما فرستد، (۱۱)

و شما را با اموال و فرزندان فراوان امداد كند، و باغهاي سر سبز و نهرهاي جاري در اختيارتان قرار دهد. (۱۲)

چرا شما براي خدا عظمت قائل نيستيد؟ (۱۳)

در حالي كه شما را در مراحل مختلف آفريده است. (۱۴)

آيا نمي‏دانيد چگونه خداوند هفت آسمان را يكي بالاي ديگري آفريده ؟ (۱۵)

و ماه را در ميان آسمانها مايه روشنائي، و خورشيد را چراغ فروزاني قرار داده است. (۱۶)

و خداوند شما را همچون گياهي از زمين رويانيد! (۱۷)

سپس شما را به همان زمين باز مي‏گرداند، و بار ديگر شما را خارج مي‏سازد. (۱۸)

و خداوند زمين را براي شما فرش گسترده‏ اي قرار داد. (۱۹)

تا از راههاي وسيع و دره‏ هاي آن بگذريد (و به هر نقطه مي‏خواهيد برويد). (۲۰)

نوح (بعد از ياءس از هدايت آنها) عرض كرد پروردگارا! آنها نافرماني من كردند، و از كساني پيروي نمودند كه اموال و فرزندانشان چيزي جز زيانكاري بر آنها نيفزوده. (۲۱)

و (اين رهبران گمراه) مكر عظيمي به كار بردند. (۲۲)

و گفتند: دست از خدايان و بتهاي خود بر نداريد، مخصوصا بتهاي «ود» و «سواع» و «يغوث» و «يعوق» و «نسر» را رها نكنيد! (۲۳)

و آنها گروه بسياري را گمراه كردند خداوندا! ظالمان را جز ضلالت ميفزا! (۲۴)

(آري سر انجام) همگي به خاطر گناهانشان غرق شدند، و در آتش ‍ دوزخ وارد گشتند، و جز خدا ياوراني براي خود نيافتند! (۲۵)

«نوح» گفت: پروردگارا! روي زمين احدي از كافران را زنده مگذار. (۲۶)

چرا كه اگر آنها را بگذاري بندگانت را گمراه مي‏كنند، و جز نسلي فاجر و كافر به وجود نمي‏آورند. (۲۷)

پروردگارا! مرا بيامرز، و همچنين پدر و مادرم، و تمام كساني را كه با ايمان وارد خانه من شدند، و جميع مردان و زنان باايمان را، و ظالمان را جز هلاكت ميفزا! (۲۸)

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا