ترجمه فارسی قرآن

ترجمه سوره حج – مکارم شیرازی

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

اى مردم! از (عذاب) پروردگارتان بترسید، كه زلزله رستاخیز امر عظیمی است! (۱)

روزى كه آن را می‏بینید، (آنچنان وحشت سراپاى همه را فرامی‏گیرد كه) هر مادر شیردهى، كودك شیرخوارش را فراموش می‏كند; و هر باردارى جنین خود را بر زمین می‏نهد; و مردم را مست می‏بینى، در حالى كه مست نیستند; ولى عذاب خدا شدید است! (۲)

گروهى از مردم، بدون هیچ علم و دانشى، به مجادله درباره خدا برمی‏خیزند; و از هر شیطان سركشى پیروى می‏كنند. (۳)

بر او نوشته شده كه هر كس ولایتش را بر گردن نهد، بطور مسلم گمراهش می‏سازد، و به آتش سوزان راهنماییش می‏كند! (۴)

اى مردم! اگر در رستاخیز شك دارید، (به این نكته توجه كنید كه:) ما شما را از خاك آفریدیم، سپس از نطفه، و بعد از خون بسته شده، سپس از «مضغه‏» ( چیزى شبیه گوشت جویده شده)، كه بعضى داراى شكل و خلقت است و بعضى بدون شكل; تا براى شما روشن سازیم (كه بر هر چیز قادریم)! و جنین‏هایى را كه بخواهیم تا مدت معینى در رحم (مادران) قرارمی‏دهیم; (و آنچه را بخواهیم ساقظ می‏كنیم;)بعد شما را بصورت طفل بیرون می‏آوریم; سپس هدف این است كه به حد رشد وبلوغ خویش برسید. در این میان بعضى از شما می‏میرند; و بعضى آن قدر عمر می‏كنند كه به بدترین مرحله زندگى (و پیرى) می‏رسند; آنچنان كه بعد از علم و آگاهى، چیزى نمی‏دانند! (از سوى دیگر،) زمین را (در فصل زمستان) خشك و مرده می‏بینى، اما هنگامی كه آب باران بر آن فرو می‏فرستیم، به حركت درمی‏آید و می‏روید; و از هر نوع گیاهان زیبا می‏رویاند! (۵)

این بخاطر آن است كه (بدانید) خداوند حق است; و اوست كه مردگان را زنده می‏كند; و بر هر چیزى تواناست. (۶)

و اینكه رستاخیز آمدنى است، و شكى در آن نیست; و خداوند تمام كسانى را كه در قبرها هستند زنده می‏كند. (۷)

و گروهى از مردم، بدون هیچ دانش و هیچ هدایت و كتاب روشنى بخشى، درباره خدا مجادله می‏كنند! (۸)

آنها با تكبر و بى‏اعتنایى (نسبت به سخنان الهى)، می‏خواهند مردم را از راه خدا گمراه سازند! براى آنان در دنیا رسوایى است; و در قیامت، عذاب سوزان به آنها می‏چشانیم! (۹)

(و به آنان می‏گوییم:) این در برابر چیزى است كه دستهایتان از پیش براى شما فرستاده; و خداوند هرگز به بندگان ظلم نمی‏كند! (۱۰)

بعضى از مردم خدا را تنها با زبان می‏پرستند (و ایمان قلبیشان بسیار ضعیف است); همین كه (دنیا به آنها رو كند و نفع و) خیرى به آنان برسد، حالت اطمینان پیدا می‏كنند; اما اگر مصیبتى براى امتحان به آنها برسد، دگرگون می‏شوند (و به كفر رومی‏آورند)! (به این ترتیب) هم دنیا را از دست داده‏اند، و هم آخرت را; و این همان خسران و زیان آشكار است! (۱۱)

او جز خدا كسى را می‏خواند كه نه زیانى به او می‏رساند، و نه سودى; این همان گمراهى بسیار عمیق است. (۱۲)

او كسى را می‏خواند كه زیانش از نفعش نزدیكتر است; چه بد مولا و یاورى، و چه بد مونس و معاشرى! (۱۳)

خداوند كسانى را كه ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده‏اند، در باغهایى از بهشت وارد می‏كند كه نهرها زیر درختانش جارى است; (آرى،) خدا هر چه را اراده كند انجام می‏دهد! (۱۴)

هر كس گمان می‏كند كه خدا پیامبرش را در دنیا و آخرت یارى نخواهد كرد (و از این نظر عصبانى است، هر كارى از دستش ساخته است بكند)، ریسمانى به سقف خانه خود بیاویزد، و خود را حلق آویز و نفس خود را قطع كند (و تا لبه پرتگاه مرگ پیش رود); ببیند آیا این كار خشم او را فرو می‏نشاند؟! (۱۵)

این گونه ما آن ( قرآن) را بصورت آیات روشنى نازل كردیم; و خداوند هر كس را بخواهد هدایت می‏كند. (۱۶)

مسلما كسانى كه ایمان آورده‏اند، و یهود و صابئان ( ستاره‏پرستان) و نصارى و مجوس و مشركان، خداوند در میان آنان روز قیامت داورى می‏كند; (و حق را از باطل جدا می‏سازد;) خداوند بر هر چیز گواه (و از همه چیز آگاه) است. (۱۷)

آیا ندیدى كه تمام كسانى كه در آسمانها و كسانى كه در زمینند براى خدا سجده می‏كنند؟! و (همچنین) خورشید و ماه و ستارگان و كوه‏ها و درختان و جنبندگان، و بسیارى از مردم! اما بسیارى (ابا دارند، و) فرمان عذاب درباره آنان حتمی است; و هر كس را خدا خوار كند، كسى او را گرامی نخواهد داشت! خداوند هر كار را بخواهد (و صلاح بداند) انجام می‏دهد! (۱۸)

اینان دو گروهند كه درباره پروردگارشان به مخاصمه و جدال پرداختند; كسانى كه كافر شدند، لباسهایى از آتش براى آنها بریده شده، و مایع سوزان و جوشان بر سرشان ریخته می‏شود; (۱۹)

آنچنان كه هم درونشان با آن آب می‏شود، و هم پوستهایشان. (۲۰)

و براى آنان گرزهایى از آهن (سوزان) است. (۲۱)

هر گاه بخواهند از غم و اندوه‏هاى دوزخ خارج شوند، آنها را به آن بازمی‏گردانند; و (به آنان گفته می‏شود:) بچشید عذاب سوزان را! (۲۲)

خداوند كسانى را كه ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده‏اند، در باغهایى از بهشت وارد می‏كند كه از زیر درختانش نهرها جارى است; آنان با دستبندهایى از طلا و مروارید زینت می‏شوند; و در آنجا لباسهایشان از حریر است. (۲۳)

و بسوى سخنان پاكیزه هدایت می‏شوند، و به راه خداوند شایسته ستایش، راهنمایى می‏گردند. (۲۴)

كسانى كه كافر شدند، و مؤمنان را از راه خدا بازداشتند، و (همچنین) از مسجد الحرام، كه آن را براى همه مردم، برابر قرار دادیم، چه كسانى كه در آنجا زندگى می‏كنند یا از نقاط دور وارد می‏شوند (،مستحق عذابى دردناكند); و هر كس بخواهد در این سرزمین از راه حق منحرف گردد و دست به ستم زند، ما از عذابى دردناك به او می‏چشانیم! (۲۵)

(به خاطر بیاور) زمانى را كه جاى خانه (كعبه) را براى ابراهیم آماده ساختیم (تا خانه را بنا كند; و به او گفتیم:) چیزى را همتاى من قرار مده! و خانه‏ام را براى طواف‏كنندگان و قیام‏كنندگان و ركوع‏كنندگان و سجودكنندگان (از آلودگى بتها و از هر گونه آلودگى) پاك ساز! (۲۶)

و مردم را دعوت عمومی به حج كن; تا پیاده و سواره بر مركبهاى لاغر از هر راه دورى بسوى تو بیایند… (۲۷)

تا شاهد منافع گوناگون خویش (در این برنامه حیاتبخش) باشند; و در ایام معینى نام خدا را، بر چهارپایانى كه به آنان داده است، (به هنگام قربانى‏كردن) ببرند; پس از گوشت آنها بخورید; و بینواى فقیر را نیز اطعام نمایید! (۲۸)

سپس، باید آلودگیهایشان را برطرف سازند; و به نذرهاى خود وفا كنند; و بر گرد خانه گرامی كعبه، طواف كنند. (۲۹)

(مناسك حج) این است! و هر كس برنامه‏هاى الهى را بزرگ دارد، نزد پروردگارش براى او بهتر است! و چهارپایان براى شما حلال شده، مگر آنچه (ممنوع بودنش) بر شما خوانده می‏شود. از پلیدیهاى بتها اجتناب كنید! و از سخن باطل بپرهیزید! (۳۰)

(برنامه و مناسك حج را انجام دهید) در حالى كه همگى خالص براى خدا باشد!هیچ گونه همتایى براى او قائل نشوید! و هر كس همتایى براى خدا قرار دهد، گویى از آسمان سقوب كرده، و پرندگان (در وسط هوا) او را می‏ربایند; و یا تندباد او را به جاى دوردستى پرتاب می‏كند! (۳۱)

این است (مناسك حج)! و هر كس شعائر الهى را بزرگ دارد، این كار نشانه تقواى دلهاست. (۳۲)

در آن (حیوانات قربانى)، منافعى براى شماست تا زمان معینى( روز ذبح آنها) سپس محل آن، خانه قدیمی و گرامی (كعبه) است. (۳۳)

براى هر امتى قربانگاهى قرار دادیم، تا نام خدا را (به هنگام قربانى) بر چهارپایانى كه به آنان روزى داده‏ایم ببرند، و خداى شما معبود واحدى است; در برابر (فرمان) او تسلیم شوید و بشارت ده متواضعان و تسلیم‏شوندگان را. (۳۴)

همانها كه چون نام خدا برده می‏شود، دلهایشان پر از خوف (پروردگار) می‏گردد; و شكیبایان در برابر مصیبتهایى كه به آنان می‏رسد; و آنها كه نماز را برپا می‏دارند، و از آنچه به آنان روزى داده‏ایم انفاق می‏كنند. (۳۵)

و شترهاى چاق و فربه را (در مراسم حج) براى شما از شعائر الهى قرار دادیم; در آنها براى شما خیر و بركت است; نام خدا را (هنگام قربانى كردن) در حالى كه به صف ایستاده‏اند بر آنها ببرید; و هنگامی كه پهلوهایشان آرام گرفت (و جان دادند)، از گوشت آنها بخورید، و مستمندان قانع و فقیران را نیز از آن اطعام كنید! این گونه ما آنها را مسخرتان ساختیم، تا شكر خدا را بجا آورید. (۳۶)

نه گوشتها و نه خونهاى آنها، هرگز به خدا نمی‏رسد. آنچه به او می‏رسد، تقوا و پرهیزگارى شماست. این گونه خداوند آنها را مسخر شما ساخته، تا او را بخاطر آنكه شما را هدایت كرده است بزرگ بشمرید; و بشارت ده نیكوكاران را! (۳۷)

خداوند از كسانى كه ایمان آورده‏اند دفاع می‏كند; خداوند هیچ خیانتكار ناسپاسى را دوست ندارد! (۳۸)

به كسانى كه جنگ بر آنان تحمیل گردیده، اجازه جهاد داده شده است; چرا كه مورد ستم قرار گرفته‏اند; و خدا بر یارى آنها تواناست. (۳۹)

همانها كه از خانه و شهر خود، به ناحق رانده شدند، جز اینكه می‏گفتند: «پروردگار ما، خداى یكتاست!» و اگر خداوند بعضى از مردم را بوسیله بعضى دیگر دفع نكند، دیرها و صومعه‏ها، و معابد یهود و نصارا، و مساجدى كه نام خدا در آن بسیار برده می‏شود، ویران می‏گردد! و خداوند كسانى را كه یارى او كنند (و از آیینش دفاع نمایند) یارى می‏كند; خداوند قوى و شكست ناپذیر است. (۴۰)

همان كسانى كه هر گاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا می‏دارند، و زكات می‏دهند، و امر به معروف و نهى از منكر می‏كنند، و پایان همه كارها از آن خداست! (۴۱)

اگر تو را تكذیب كنند، (امر تازه‏اى نیست;) پیش از آنها قوم نوح و عاد و ثمود (پیامبرانشان را) تكذیب كردند. (۴۲)

و همچنین قوم ابراهیم و قوم لوط; (۴۳)

و اصحاب مدین (قوم شعیب); و نیز موسى (از سوى فرعونیان) تكذیب شد; اما من به كافران مهلت دادم، سپس آنها را مجازات كردم. دیدى چگونه (عمل آنها را)انكار نمودم (و چگونه به آنان پاسـخ گفتم)؟! (۴۴)

چه بسیار شهرها و آبادیهایى كه آنها را نابود و هلاك كردیم در حالى كه (مردمش) ستمگر بودند، بگونه‏اى كه بر سقفهاى خود فروریخت! (نخست سقفها ویران گشت; و بعد دیوارها بر روى سقفها!) و چه بسیار چاه پر آب كه بى‏صاحب ماند; و چه بسیار قصرهاى محكم و مرتفع! (۴۵)

آیا آنان در زمین سیر نكردند، تا دلهایى داشته باشند كه حقیقت را با آن درك كنند; یا گوشهاى شنوایى كه با آن (نداى حق را) بشنوند؟! چرا كه چشمهاى ظاهر نابینا نمی‏شود، بلكه دلهایى كه در سینه‏هاست كور می‏شود. (۴۶)

آنان از تو تقاضاى شتاب در عذاب می‏كنند; در حالى كه خداوند هرگز از وعده خود تخلف نخواهد كرد! و یك روز نزد پروردگارت، همانند هزار سال از سالهایى است كه شما می‏شمرید! (۴۷)

و چه بسیار شهرها و آبادیهایى كه به آنها مهلت دادم، در حالى كه ستمگر بودند; (اما از این مهلت براى اصلاح خویش استفاده نكردند.) سپس آنها را مجازات كردم; و بازگشت، تنها بسوى من است! (۴۸)

بگو: «اى مردم! من براى شما بیم‏دهنده آشكارى هستم! (۴۹)

آنها كه ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، آمرزش و روزى پر ارزشى براى آنهاست! (۵۰)

و آنها كه در (محو) آیات ما تلاش كردند، و چنین می‏پنداشتند كه می‏توانند بر اراده حتمی ما غالب شوند، اصحاب دوزخند!» (۵۱)

هیچ پیامبرى را پیش از تو نفرستادیم مگر اینكه هرگاه آرزو می‏كرد (و طرحى براى پیشبرد اهداف الهى خود می‏ریخت)، شیطان القائاتى در آن می‏كرد; اما خداوند القائات شیطان را از میان می‏برد، سپس آیات خود را استحكام می‏بخشید; و خداوند علیم و حكیم است. (۵۲)

هدف این بود كه خداوند القاى شیطان را آزمونى قرار دهد براى آنها كه در دلهایشان بیمارى است، و آنها كه سنگدلند; و ظالمان در عداوت شدید دور از حق قرار گرفته‏اند! (۵۳)

و (نیز) هدف این بود كه آگاهان بدانند این حقى است از سوى پروردگارت، و در نتیجه به آن ایمان بیاورند، و دلهایشان در برابر آن خاضع گردد; و خداوند كسانى را كه ایمان آوردند، بسوى صراط مستقیم هدایت می‏كند. (۵۴)

كافران همواره در باره قرآن در شك هستند، تا آنكه روز قیامت بطور ناگهانى فرارسد، یا عذاب روز عقیم ( روزى كه قادر بر جبران گذشته نیستند) به سراغشان آید! (۵۵)

حكومت و فرمانروایى در آن روز از آن خداست; و میان آنها داورى می‏كند: كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته انجام داده‏اند، در باغهاى پرنعمت بهشتند; (۵۶)

و كسانى كه كافر شدند و آیات ما را تكذیب كردند، عذاب خواركننده‏اى براى آنهاست! (۵۷)

و كسانى كه در راه خدا هجرت كردند، سپس كشته شدند یا به مرگ طبیعى از دنیا رفتند، خداوند به آنها روزى نیكویى می‏دهد; كه او بهترین روزى‏دهندگان است! (۵۸)

خداوند آنان را در محلى وارد می‏كند كه از آن خشنود خواهند بود; و خداوند دانا و بردبار است. (۵۹)

(آرى،) مطلب چنین است! و هر كس به همان مقدار كه به او ستم شده مجازات كند، سپس مورد تعدى قرار گیرد، خدا او را یارى خواهد كرد; یقینا خداوند بخشنده و آمرزنده است! (۶۰)

این (وعده نصرت الهى) بخاطر آن است (كه او بر هر چیز قادر است; خداوندى) كه شب را در روز، و روز را در شب داخل می‏كند; و خداوند شنوا و بیناست! (۶۱)

این بخاطر آن است كه خداوند حق است; و آنچه را غیر از او می‏خوانند باطل است; و خداوند بلندمقام و بزرگ است! (۶۲)

آیا ندیدى خداوند از آسمان، آبى فرستاد، و زمین (بر اثر آن) سرسبز و خرم می‏گردد؟! و خداوند لطیف و آگاه است. (۶۳)

آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از آن اوست; و خداوند بى‏نیاز، و شایسته هر گونه ستایش است! (۶۴)

آیا ندیدى كه خداوند آنچه را در زمین است مسخر شما كرد; و (نیز) كشتیهایى را كه به فرمان او بر صفحه اقیانوسها حركت می‏كنند; و آسمان ( كرات و سنگهاى آسمانى) را نگه می‏دارد، تا جز بفرمان او، بر زمین فرو نیفتند؟ خداوند نسبت به مردم رحیم و مهربان است! (۶۵)

و او كسى است كه شما را زنده كرد، سپس می‏میراند، بار دیگر زنده می‏كند، اما این انسان بسیار ناسپاس است. (۶۶)

براى هر امتى عبادتى قرار دادیم، تا آن عبادت را (در پیشگاه خدا) انجام دهند; پس نباید در این امر با تو به نزاع برخیزند! بسوى پروردگارت دعوت كن، كه بر هدایت مستقیم قرار دارى (و راه راست همین است كه تو می‏پویى). (۶۷)

و اگر آنان با تو به جدال برخیزند، بگو: «خدا از كارهایى كه شما انجام می‏دهید آگاهتر است! (۶۸)

و خداوند در روز قیامت، میان شما در آنچه اختلاف می‏كردید، داورى می‏كند!» (۶۹)

آیا نمی‏دانستى خداوند آنچه را در آسمان و زمین است می‏داند؟! همه اینها در كتابى ثبت است (همان كتاب علم بى‏پایان پروردگار); و این بر خداوند آسان است! (۷۰)

آنها غیر از خداوند، چیزهایى را می‏پرستند كه او هیچ گونه دلیلى بر آن نازل نكرده است، و چیزهایى را كه علم و آگاهى به آن ندارند! و براى ستمگران، یاور و راهنمایى نیست! (۷۱)

و هنگامی كه آیات روشن ما بر آنان خوانده می‏شود، در چهره كافران آثار انكار مشاهده می‏كنى، آنچنان كه نزدیك است برخیزند و با مشت به كسانى كه آیات ما را بر آنها میخوانند حمله كنند! بگو: «آیا شما را به بدتر از این خبر دهم؟ همان آتش سوزنده ( دوزخ) كه خدا به كافران وعده داده; و بد سرانجامی است!» (۷۲)

اى مردم! مثلى زده شده است، به آن گوش فرا دهید: كسانى را كه غیر از خدا می‏خوانید، هرگز نمی‏توانند مگسى بیافرینند، هر چند براى این كار دست به دست هم دهند! و هرگاه مگس چیزى از آنها برباید، نمی‏توانند آن را باز پس گیرند! هم این طلب‏كنندگان ناتوانند، و هم آن مطلوبان (هم این عابدان، و هم آن معبودان)! (۷۳)

خدا را آن گونه كه باید بشناسند نشناختند; خداوند قوى و شكست‏ناپذیر است!(۷۴)

خداوند از فرشتگان رسولانى برمی‏گزیند، و همچنین از مردم; خداوند شنوا و بیناست! (۷۵)

آنچه را در پیش روى آنها و پشت سر آنهاست می‏داند; و همه امور بسوى خدا بازمی‏گردد. (۷۶)

اى كسانى كه ایمان آورده‏اید! ركوع كنید، و سجود بجا آورید، و پروردگارتان را عبادت كنید، و كار نیك انجام دهید، شاید رستگار شوید! (۷۷)

و در راه خدا جهاد كنید، و حق جهادش را ادا نمایید! او شما را برگزید، و در دین (اسلام) كار سنگین و سختى بر شما قرار ندارد; از آیین پدرتان ابراهیم پیروى كنید; خداوند شما را در كتابهاى پیشین و در این كتاب آسمانى «مسلمان‏» نامید، تا پیامبر گواه بر شما باشد، و شما گواهان بر مردم! پس نماز را برپا دارید، و زكات را بدهید، و به خدا تمسك جویید، كه او مولا و سرپرست شماست! چه مولاى خوب، و چه یاور شایسته‏اى! (۷۸)

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا