ترجمه فارسی قرآن

ترجمه سوره قیامه – مکارم شیرازی

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

سوگند به روز قیامت، (۱)

و سوگند به (نفس لوامه و) وجدان بیدار و ملامتگر (كه رستاخیز حق است)! (۲)

آیا انسان مى‏پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهیم كرد؟! (۳)

آرى قادریم كه (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتب كنیم! (۴)

(انسان شك در معاد ندارد) بلكه او مى‏خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت) در تمام عمر گناه كند! (۵)

(از این رو) مى‏پرسد: «قیامت كى خواهد بود»! (۶)

(بگو:) در آن هنگام كه چشمها از شدت وحشت به گردش درآید، (۷)

و ماه بى‏نور گردد، (۸)

و خورشید و ماه یك جا جمع شوند، (۹)

آن روز انسان مى‏گوید: «راه فرار كجاست؟!» (۱۰)

هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد! (۱۱)

آن روز قرارگاه نهایى تنها بسوى پروردگار تو است; (۱۲)

و در آن روز انسان را از تمام كارهایى كه از پیش یا پس فرستاده آگاه مى‏كنند! (۱۳)

بلكه انسان خودش از وضع خود آگاه است، (۱۴)

هر چند (در ظاهر) براى خود عذرهایى بتراشد! (۱۵)

زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن ( قرآن) حركت مده، (۱۶)

چرا كه جمع‏كردن و خواندن آن بر عهده ماست! (۱۷)

پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروى كن! (۱۸)

سپس بیان و (توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست! (۱۹)

چنین نیست كه شما مى‏پندارید (و دلایل معاد را كافى نمى‏دانید); بلكه شما دنیاى زودگذر را دوست دارید (و هوسرانى بى‏قید و شرط را)! (۲۰)

و آخرت را رها مى‏كنید! (۲۱)

(آرى) در آن روز صورتهایى شاداب و مسرور است، (۲۲)

و به پروردگارش مى‏نگرد! (۲۳)

و در آن روز صورتهایى عبوس و در هم كشیده است، (۲۴)

زیرا مى‏داند عذابى در پیش دارد كه پشت را در هم مى‏شكند! (۲۵)

چنین نیست (كه انسان مى‏پندارد! او ایمان نمى‏آورد) تا موقعى كه جان به گلوگاهش رسد، (۲۶)

و گفته شود: «آیا كسى هست كه (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!» (۲۷)

و به جدائى از دنیا یقین پیدا كند، (۲۸)

و ساق پاها (از سختى جان‏دادن) به هم بپیچد! (۲۹)

(آرى) در آن روز مسیر همه بسوى (دادگاه) پروردگارت خواهد بود! (۳۰)

(در آن روز گفته مى‏شود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند، (۳۱)

بلكه تكذیب كرد و روى‏گردان شد، (۳۲)

سپس بسوى خانواده خود بازگشت در حالى كه متكبرانه قدم برمى‏داشت! (۳۳)

(با این اعمال) عذاب الهى براى تو شایسته‏تر است، شایسته‏تر! (۳۴)

سپس عذاب الهى براى تو شایسته‏تر است، شایسته‏تر! (۳۵)

آیا انسان گمان مى‏كند بى‏هدف رها مى‏شود؟! (۳۶)

آیا او نطفه‏اى از منى كه در رحم ریخته مى‏شود نبود؟! (۳۷)

سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت، (۳۸)

و از او دو زوج مرد و زن آفرید! (۳۹)

آیا چنین كسى قادر نیست كه مردگان را زنده كند؟! (۴۰)

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا