معارف اسلامی

ثواب زیارت امام رضا

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله:
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صُلِّیَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ: سَتُدْفَنُ بَضْعَهُ مِنِّی بِأَرْضِ خُرَاسَانَ لَا یَزُورُهَا مُؤْمِنُ الَّا أَوْجَبَ اللَّهُ لَهُ الْجَنَّهَ وَ حَرَّمَ جَسَدَهُ عَلَیَّ النَّارِ
به زودی پاره‏ی تن من در سرزمین خراسان دفن می‏شود که هیچ مؤمنی او را زیارت نمی‏کند، مگر این که خداوند بهشت را بر او واجب ساخته و پیکرش را بر (آتش) دوزخ حرام می‏سازد. (الوافی ج14 ص1551)

سَتُدْفَنُ بَضْعَهُ مِنِّی بِأَرْضِ خُرَاسَانَ مَا زَارَهَا مکروب الَّا نَفَّسَ اللَّهُ کربته وَ لَا مُذْنِبُ الَّا غَفَرَ اللَّهُ ذُنُوبَهُ
پاره‏ای از تن من در سرزمین خراسان دفن می‏شود که هیچ گرفتاری او را زیارت نمی‏کند، جز این که خداوند پریشانی را از او می‏زداید و هیچ گنهکاری به زیارت او نائل نمی‏شود، مگر آن که خداوند گناهانش را می‏آمرزد. (وسائل الشیعه ج10 ص437)

مَنْ أَحَبَّ أَنْ یُلْقِیَ اللَّهِ ضاحکا مُسْتَبْشِراً فَلْیَتَوَلَّ عَلِیَّ بْنَ موسی الرِّضَا علیه‏السلام . . . فَهَؤُلَاءِ مَصَابِیحُ الدجی وَ أَئِمَّهِ الْهَدْیِ وَ أَعْلَامُ التَّقِیِّ، مَنْ أَحَبَّهُمْ وَ تَوَلَّاهُمْ کنت ضَامِناً لَهُ عَلِیُّ اللَّهُ تَعَالِی بِالْجَنَّهِ
کسی که دوست بدارد خندان، خداوند را ملاقات کند، باید محبت و ولایت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام را داشته باشد… اینان (ائمه اطهار علیهم‏السلام) چراغهای تاریکی و امامان هدایتگر و نشانه‏های تقوا هستند، کسی که ایشان را دوست بدارد و بهره‏مند از ولایت آنان گردد، من نزد خدای تعالی بهشت را برای او ضمانت می‏کنم. (بحار الانوار ج 36 ص296)

امام صادق علیه السلام:

یَخْرُجُ وَلَدُ مِنِ ابْنِی موسی اسْمُهُ اسْمُ أمیرَالمُؤمِنینَ عَلَیْهِ الصَّلَاهُ وَ السَّلَامُ الی أَرْضِ طُوسُ، وَ هُمْ بِخُرَاسَانَ، یُقْتَلُ فِیهَا بِالسَّمِّ، فَیُدْفَنُ فِیهَا غَرِیباً، مَنْ زَارَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ أَعْطَاهُ اللَّهُ تَعَالِی أَجْرَ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قَاتَلَ
فرزندی از پسرم موسی که همنام امیرالمؤمنین (ع) است، به جانب سرزمین طوس در خراسان می‏رود و در آن جا با زهر کشته شده و غریبانه دفن می‏شود، کسی که او را با شناخت حق وی (به اینکه آن حضرت امام واجب الاطاعه است) زیارت کند، خدای تعالی پاداش کسی را که قبل از پیروزی، انفاق نموده و جنگیده است به وی عطا می‏نماید. (بحار الانوار ج 49 ص286)

فانی سَمِعْتُ أَبِی جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ علیه‏السلام غَیْرَ مَرَّهٍ یَقُولُ انَّ عَالِمُ آلِ مُحَمَّدٍ لَفِی صلبک وَ لَیْتَنِی أدرکته فانه سُمِّیَ أمیرَالمُؤمِنینَ عَلِیِّ علیه‏السلام
از امام کاظم علیه السلام نقل شده که از پدرم جعفر بن محمد علیه‏السلام شنیدم که بارها می‏فرمود: همانا عالم آل محمد علیهم‏السلام در صلب توست، ای کاش او را درک می‏کردم! که همانا او همنام امیرالمؤمنین علی علیه‏السلام است. (بحار الانوار ج 49 ص100)

یُقْتَلُ حَفَدَتِی بِأَرْضِ خُرَاسَانَ فِی مَدِینَهٍ یُقَالُ لَهَا طُوسُ، مَنْ زَارَهُ الیها عَارِفاً بِحَقِّهِ أَخَذْتُهُ بِیَدِی یَوْمَ الْقِیمَهِ وَ أَدْخَلْتُهُ الْجَنَّهَ وَ انَّ کان مِنْ أَهْلِ الکبائر قِیلَ لَهُ: جَعَلْتُ فداک وَ مَا عِرْفَانُ حَقِّهِ قَالَ: تَعْلَمَ أَنَّهُ مُفْتَرَضَ الطَّاعَهِ، غَرِیبُ شَهِیدُ، مَنْ زَارَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ أَعْطَاهُ اللَّهُ عزوجل أَجْرَ سَبْعِینَ شَهِیداً مِمَّنِ اسْتُشْهِدَ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ (ص) عَلَیَّ حَقِیقَهٍ
نوه‏ی مرا در سرزمین خراسان در شهری به نام طوس می‏کشند؛ کسی که او را با شناخت حق وی زیارت کند، من روز قیامت از او دستگیری می‏کنم و وارد بهشتش می‏سازم، هر چند که مرتکب گناهان کبیره شده باشد. راوی گفت: فدایت شوم، شناخت حق او را به چیست؟ فرمود: این که بدانی او (امامی است که) پیروی از او واجب است. او غریب است و شهید؛ کسی که با شناخت حقش، او را زیارت کند، خدای صاحب عزت و جلال پاداش هفتاد شهید از شهدای راستین در رکاب رسول خدا (ص) را به او عطا می‏فرماید. (اثبات الهداه ج3 ص 233)

امام کاظم علیه السلام:

مَنْ زَارَ قَبْرَ وَلَدِی عَلِیٍّ وَ بَاتَ عِنْدَهُ لَیْلَهً کان کمن زَارَ اللَّهَ فِی عَرْشِهِ. قِیلَ: کمن زَارَ اللَّهَ فِی عَرْشِهِ؟ فَقَالَ: نَعَمْ. اذا کان یَوْمَ الْقِیَامَهِ کان عَلِیِّ عَرْشِ الرَّحْمَنِ أَرْبَعَهُ مِنَ الْأَوَّلِینَ، وَ أَرْبَعَهُ مِنَ الْآخِرِینَ، فاما الْأَرْبَعَهُ الَّذِینَ هُمْ مِنَ الْأَوَّلِینَ: فَنُوحُ، وَ ابراهیم، وَ موسی، وَ عیسی علیهم‏السلام وَ أَمَّا الْأَرْبَعَهُ مِنَ الْآخِرِینَ: مُحَمَّدُ وَ عَلِیٍّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ علیهم‏السلام، ثُمَّ یُمَدُّ الطَّعَامُ فَیَقْعُدُ وَ مَعَنَا زُوَّارُ قُبُورِ الْأَئِمَّهِ، أَلَا أَنَّ أَعْلَاهُمْ دَرَجَهً وَ أَقْرَبَهُمْ حَبْوَهً زُوَّارُ قَبْرِ وَلَدِی علیه‏السلام
کسی که قبر فرزندم علی علیه‏السلام را زیارت کند و شبی را نزد او به سر برد، مانند کسی است که خداوند را در عرش زیارت کرده است.» راوی (از روی تعجب) گفت: مانند کسی که خدا را در عرش زیارت کرده است؟ حضرت فرمود: «آری، چون روز قیامت شود، چهار نفر از پیشینیان و چهار نفر از پسینیان بر عرش خدای رحمان قرار می‏گیرند. چهار نفر پیشینیان نوح و ابراهیم و موسی وعیسی علیهم‏السلام هستند و چهار نفر پسینیان محمد و علی وحسن و حسین علیهم‏السلام؛ بعد از آن خوان طعام گسترده می‏شود و زائران قبور ائمه علیهم‏السلام به (گرد) آن می‏نشینند؛ بدانید که (در میان زائران قبور ائمه علیهم‏السلام) مقام زائران قبر فرزندم از همه بلندتر و پر ارج‏تر است.» (وسائل الشیعه ج10 ص443)

عَنْ أَبِی الْحَسَنِ موسی علیه‏السلام فِی حَدِیثِ: أَنَّهُ قَالَ: – وَ عَلِیُّ ابْنُهُ جَالِسُ بَیْنَ یَدَیْهِ -: مَنْ ظَلَمَ ابْنِی حَقَّهُ وَ جَحَدَهُ امامته مِنْ بَعْدِی کان کمن ظَلَمَ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ حَقَّهُ وَ حجده امامته بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صُلِّیَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ سَلَّمَ
امام موسی کاظم (ع) در ضمن حدیثی، در حالی که فرزندشان امام رضا (ع) در برابر شان نشسته بود، فرمود: کسی که در حق این پسرم ستم ورزد و امامتش را بعد از من انکار نماید، مانند کسی است که در حق علی بن ابی طالب (ع) ستم ورزیده و امامتش را بعد از رسول خدا (ص) انکار نموده باشد. (اثبات الهداه ج3 ص 232)

امام رضا علیه السلام:

لَا تَنْقَضِی الْأَیَّامُ وَ اللَّیَالِی حتی تَصِیرَ طُوسُ مُخْتَلَفَ شِیعَتِی وَ زُوَّارِی أَلَا فَمَنْ زَارَنِی فِی غُرْبَتِی بِطُوسَ کان مَعِی فِی دَرَجَتِی یَوْمَ الْقِیَامَهِ مَغْفُوراً لَهُ
دعبل از امام رضا علیه‏السلام نقل می‏کند: روزها و شبها نمی‏گذرد تا این که طوس جایگاه آمد و رفت شیعیان و زائرانم می‏شود؛ آگاه باشید کسی که مرا در غربتم در طوس زیارت کند، روز قیامت با گناهان آمرزیده هم درجه‏ی من خواهد بود. (وسائل الشیعه ج10 ص438)

مَنْ زَارَنِی عَلَیَّ بُعْدِ دَارِی وَ مَزَارِی أَتَیْتُهُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ فِی ثَلَاثَهِ مَوَاطِنَ حتی أُخَلِّصَهُ مِنْ أَهْوَالِهَا : اذا تَطَایَرَتِ الکتب یَمِیناً وَ شِمَالًا ، وَ عِنْدَ الصِّرَاطِ ، وَ عِنْدَ الْمِیزَانِ
کسی که با دوری راه سرا و مزار من به زیارت من بیاید، روز قیامت در سه جا (برای دستگیری) نزد او خواهم آمد و او را از بیم و گرفتاری آن موقفها رهایی خواهم بخشید: هنگامی که نامه‏ها (ی اعمال) در راست و چپ به پرواز درآیند، نزد (پل) صراط و نزد میزان (محل سنجش اعمال). (وسائل الشیعه ج10 ص433)

أَلَا فَمَنْ زَارَنِی فِی غُرْبَتِی کتب اللَّهِ عزوجل لَهُ أَجْرَ مِائَهِ أَلْفِ شَهِیدٍ ، وَ مِائَهِ أَلْفِ صِدِّیقٍ وَ مِائَهِ أَلْفِ حَاجٍّ وَ مُعْتَمِرٍ وَ مِائَهِ أَلْفِ مُجَاهِدٍ وَ حُشِرَ فِی زُمْرَتِنَا ، وَ جُعِلَ فِی الدَّرَجَاتِ الْعَلِیِّ مِنَ الْجَنَّهِ رَفِیقَنَا
آگاه باشید کسی که مرا در غربتم زیارت کند، خدای عزوجل ثواب یکصد هزار شهید، یکصد هزار صدیق، یکصد هزار حج گزار و عمره گزار و یکصد هزار مجاهد را برای او می‏نویسد و در زمره‏ی ما محشور می‏شود و در درجات والای بهشت رفیق و همراه ما خواهد بود. (بحار الانوار ج 49ص 283-284)

فَمَنْ زَارَنِی فِی غُرْبَتِی وَجَبَتْ لَهُ زِیَارَتِی یَوْمَ الْقِیَامَهِ ، وَ الَّذِی أکرم مُحَمَّداً (ص) بِالنُّبُوَّهِ وَ اصْطَفَاهُ عَلَیَّ جَمِیعِ الْخَلِیقَهِ لَا یُصَلِّی أَحَدُ مِنکُمْ عِنْدِ قَبْرِی الَّا اسْتَحَقَّ أمیرَالمُؤمِنینَ الْمَغْفِرَهُ مِنَ اللَّهِ عزوجل یَوْمَ یَلْقَاهُ …
و خداوند خاک (قبر) مرا جایگاه رفت و آمد (و زیارتگاه) شیعیان و دوستارانم می‏گرداند. پس کسی که در غربتم مرا زیارت کند، روز قیامت زیارت او بر من واجب می‏شود؛ قسم به آن که محمد (ص) را به پیامبری گرامی داشت و او را بر تمامی مردم برگزید، کسی که از شما نزد قبرم نماز نمی‏گذارد، جز آن که روزی که خدای صاحب عزت و جلال را ملاقات می‏کند، شایسته‏ی آمرزش می‏شود… . (وسائل الشیعه 2 ص439)

… وَ الَّذِی أکرمنا بَعْدَ مُحَمَّدٍ (ص) بالامامه وَ خَصَّنَا بِالْوَصِیَّهِ انَّ زُوَّارَ قَبْرِی أکرم الْوُفُودِ عَلِیُّ اللَّهُ عزوجل یَوْمَ الْقِیَامَهِ ، وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ یَزُورُنِی فَتُصِیبُ وَجَّهْتُ قَطْرَهٍ مِنَ الْمَاءِ الَّا حَرَّمَ اللَّهُ جَسَدَهُ عَلَیَّ النَّارِ
… و قسم به آن که بعد از محمد (ص) ما را به امامت گرامی داشت و به وصایت (و جانشینی آن حضرت) اختصاص داد، گرامی‏ترین گروهها خواهند بود که روز قیامت بر خدای صاحب عزت و جلال وارد می‏شوند؛ و هیچ مؤمنی نیست که مرا زیارت نماید و قطره‏ای آب (باران) به صورت او بخورد، جز آن که خداوند پیکرش را بر آتش (دوزخ) حرام می‏کند. (وسائل الشیعه 2 ص439)

لَا تُشَدُّ الرِّحَالُ الی شَیْ‏ءٍ مِنَ الْقُبُورِ الَّا الی قُبُورَنَا، أَلَا وَ أَنِّی مَقْتُولُ بِالسَّمِّ ظُلْماً، وَ مَدْفُونُ فِی مَوْضِعِ غُرْبَهٍ فَمَنْ شَدَّ رَحْلَهُ الی زِیَارَتِی أَسْتَجِیبَ دُعَاؤُهُ وَ غَفَرَ لَهُ ذَنْبَهُ
بار به سوی هیچ قبر (و زیارتگاهی) بر نبیندید مگر این که به زیارت قبور ما بیایید. آگاه باشید که مرا مظلومانه مسموم ساخته و می‏کشند و در جایی غریبانه به خاک می‏سپارند پس هر کس که بار سفر برای زیارت من بربندد، دعایش مستجاب می‏شود و گناهش مورد آمرزش واقع می‏گردد. (بحار الانوار ج 102 ص36)

مَنْ شَدَّ رَحْلَهُ الی زِیَارَتِی أَسْتَجِیبَ دُعَاؤُهُ وَ غُفِرَتْ لَهُ ذوبه، فَمَنْ زَارَنِی فِی تلک الْبُقْعَهِ کان کمن زَارَ رَسُولَ اللَّهِ صُلِّیَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ، وَ کتب اللَّهُ لَهُ ثَوَابَ أَلْفِ حَجَّهٍ مَبْرُورَهٍ وَ أَلْفِ عُمْرَهٍ مَقْبُولَهٍ، وَ کنت أَنَا وَ آبَائِی شُفَعَاءَهُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ، وَ هَذِهِ الْبُقْعَهُ رَوْضَهُ مِنْ رِیَاضِ الْجَنَّهِ، وَ مُخْتَلَفُ الملائکه، لَا یَزَالُ فَوْجُ یَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَ فَوْجُ یَصْعَدُ، الی أَنْ یُنْفَخَ فِی الصُّورِ
کسی که بار سفر به سوی من بربندد دعایش مستجاب و گناهانش آمرزیده می‏شود، پس کسی که مرا در آن مکان زیارت کند، مانند کسی است که رسول خدا صلی الله علیه و آله را زیارت کرده باشد، خداوند برای او پاداش هزار حج و عمره‏ پذیرفته شده می‏نویسد و من و پدرانم شفیعان او روز قیامت خواهیم بود؛ این بقعه بوستانی از بوستانهای بهشت و محل رفت و آمد فرشتگان است؛ آن گونه که گروهی از آسمان فرو می‏آیند و گروهی بالا می‏روند، تا این که در صور دمیده شود. (بحار الانوار ج 102 ص44)

مَا زَارَنِی أَحَدُ مِنْ أَوْلِیَائِی عَارِفاً بِحَقِّی الَّا شُفِّعْتُ فِیهِ یَوْمَ الْقِیَامَهِ
هیچ یک از دوستانم مرا با آگاهی به حقم زیارت نمی‏کند مگر این که روز قیامت او را شفاعت خواهم کرد. (وسائل الشیعه ج10 ص434)

… أَنَا الْمَدْفُونُ فِی أرضکم، وَ أَنَا بَضْعَهُ مِنْ نبیکم، وَ أَنَا الْوَدِیعَهُ وَ النَّجْمُ، أَلَا فَمَنْ زَارَنِی وَ هُوَ یَعْرِفُ مَا أَوْجَبَ اللَّهُ تبارک وَ تَعَالِی مِنْ حَقِّی وَ طَاعَتِی، فَأَنَا وَ آبَائِی شُفَعَاؤُهُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ، وَ مَنْ کنا شُفَعَاءَهُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ نَجَا وَ لَوْ کان عَلَیْهِ مِثْلُ وِزْرِ الثَّقَلَیْنِ الْجِنِّ وَ الْأُنْسَ
… من هستم که در سرزمین شما دفن می‏گردم؛ من پاره‏ی تن پیامبر شما هستم؛ و منم آن امانت و ستاره، آگاه باشید کسی که مرا زیارت کند، در حالی که بداند که خدای تبارک و تعالی (ادای) حق و پیروی مرا واجب ساخته است، من و پدرانم روز قیامت شفیعان او خواهیم بود، و کسی که ما روز قیامت شفیع او باشیم (از آتش دوزخ) رهایی می‏یابد، هر چند بار گناهان جن و انس بر او باشد. (بحار الانوار ج 102 ص32)

عَنْ أبی ‏الصلت الْهَرَوِیِّ قَالَ: کنت عِنْدَ الرِّضَا علیه‏السلام فَدَخَلَ عَلَیْهِ قَوْمُ مِنْ أَهْلِ قُمَّ فَسَلَّمُوا عَلَیْهِ فَرَدَّ وَ قَرَّبَهُمْ، ثُمَّ قَالَ لَهُمْ: مَرْحَباً بکم وَ أَهْلًا، فَأَنْتُمْ شِیعَتُنَا حَقّاً، یَأْتِی علیکم زَمَانُ تَزُورُونَ فِیهِ تُرْبَتِی بِطُوسَ، أَلَا فَمَنْ زَارَنِی وَ هُوَ عَلِیُّ غُسْلٍ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ کیوم وَلَدَتْهُ أُمُّهُ
اباصلت هروی گوید: خدمت امام رضا علیه‏السلام بودم که گروهی از مردم قم وارد شدند و سلام نمودند. حضرت پاسخ آنها را فرمود و ایشان را نزدیک خویش جای داد. سپس فرمود: آفرین بر شما! شما شیعیان راستین ما هستید، زمانی بر شما فرا می‏رسد که خاک (قبر) مرا در طوس زیارت می‏کنید، آگاه باشید کسی که مرا در حالی که غسل نموده باشد زیارت کند، از گناهانش پاک می‏شود، مانند روزی که از مادر زاییده شده است. (وسائل الشیعه ج10 ص446)

امام جواد علیه السلام:

قَالَ عَلِیِّ بْنُ مَهْزِیَارَ: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ علیه‏السلام: جَعَلْتُ فداک زِیَارَهِ الرِّضَا علیه‏السلام أَفْضَلُ أَمْ زِیَارَهُ أَبِی عبدالله الْحُسَیْنِ علیه‏السلام؟ فَقَالَ: زِیَارَهُ أَبِی أَفْضَلُ وَ ذلک أَنَّ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ علیه‏السلام یزروه کل النَّاسِ وَ أَبِی لَا یزروه الَّا الْخَوَاصُّ مِنَ الشِّیعَهِ
علی بن مهزیار گوید: به امام جواد علیه‏السلام عرض کردم: فدایت شوم، زیارت حضرت رضا علیه‏السلام فضیلت بیشتری دارد یا زیارت ابا عبد الله الحسین علیه‏السلام؟ فرمود: زیارت پدرم فضیلت بیشتری دارد، زیرا ابا عبد الله علیه‏السلام را همه‏ی مردم زیارت می‏کنند، ولی پدرم را جز شیعیان برگزیده زیارت نمی‏کنند. (الکافی ج4 ص 584)

عَنْ عبدالعظیم بْنِ عبدالله الْحَسَنِیِّ قَالَ: سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِیِّ الرِّضَا علیه‏السلام یَقُولُ: مَا زَارَ أَبِی علیه‏السلام أَحَدُ فَأَصَابَهُ أَذی مِنْ مَطَرٍ أَوْ بَرْدٍ أَوْ حَرِّ الَّا حَرَّمَ اللَّهُ جَسَدَهُ عَلَیَّ النَّارِ
عبدالعظیم حسنی از امام محمد تقی علیه‏السلام نقل می‏کند که فرمود: کسی که به زیارت پدرم نائل شود، و (در راه زیارت) به او آزاری مانند باران یا سرمایی یا گرمایی برسد، جز این نیست که خداوند پیکرش را بر آتش (دوزخ) حرام می‏نماید. (وسائل الشیعه ج10 ص439)

عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَسْبَاطٍ قَالَ سَأَلْتُ أباجعفر علیه‏السلام: مَا لِمَنْ زَارَ أباک بِخُرَاسَانَ؟ قَالَ: الْجَنَّهُ وَ اللَّهِ، الْجَنَّهُ وَ اللَّهِ
علی بن اسباط گوید: از ابوجعفر (امام جواد) علیه‏السلام پرسیدم: کسی که پدرتان را در خراسان زیارت کند، چه (پاداشی) خواهد داشت؟ فرمود: به خدا قسم بهشت، به خدا قسم بهشت. (وسائل الشیعه ج10 ص437)

ضَمِنْتُ لِمَنْ زَارَ قَبْرَ أَبِی الرِّضَا علیه‏السلام بِطُوسَ عَارِفاً بِحَقِّهِ الْجَنَّهَ عَلی اللَّهُ تَعَالِی
کسی که قبر پدرم رضا علیه‏السلام را در طوس با شناخت حق او (به اینکه حضرتش امام واجب الاطاعه است) زیارت کند، من نزد خدای تعالی بهشت را برای او ضمانت می‏کنم. (وسائل الشیعه ج10 ص437)

امام هادی علیه السلام:

منْ کانت لَهُ الی اللَّهِ حَاجَهُ فَلْیَزُرْ قَبْرَ جَدِّیَ الرِّضَا (ع) بِطُوسَ وَ هُوَ عَلِیُّ غُسْلٍ وَ لْیُصَلِّ عِنْدَ رَأْسِهِ رکعتین، وَ لْیَسْأَلِ اللَّهَ تَعَالِی حَاجَتَهُ فِی قُنُوتِهِ، فانه یَسْتَجِیبُ لَهُ مَا لَمْ یَسْأَلْ مَأْثَماً أَوْ قَطِیعَهَ رَحِمٍ، انَّ مَوْضِعُ قَبْرِ لَبُقْعَهُ مِنَ الْجَنَّهِ لَا یَزُورُهَا مُؤْمِنُ الَّا أَعْتَقَهُ اللَّهُ تَعَالِی مِنَ النَّارِ، وَ أَدْخَلَهُ دَارَ الْقَرَارِ
کسی که از خدا حاجتی می‏خواهد، قبر جدم رضا (ع) را در طوس زیارت کند، در حالی که غسل نموده باشد و سپس بالای سر آن حضرت دو رکعت نماز گزارد و در قنوت آن از خدای تعالی حاجت خود را بخواهد. در این صورت است که دعایش مستجاب می‏شود، مادام که گناه یا بریدن از خویشاوندی را درخواست نکرده باشد. همانا جایگاه قبر او قطعه‏ای از بهشت است که هیچ مؤمنی آن را زیارت نمی‏کند، مگر این که خدای تعالی او را از آتش (دوزخ) رهایی می‏بخشد و به سرای آرامش (بهشت) وارد می‏سازد. (وسائل الشیعه ج10 ص447)

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا