فضائل قرآن

فضیلت در باب شمرده و هموار خواندن قرآن

فضیلت در باب شمرده و هموار خواندن قرآن با آواز خوش

1- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَعْبَدٍ عَنْ وَاصِلِ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ سُلَيْمَانَ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ الله ع عَنْ قَوْلِ الله عَزَّوَجَلَّ وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ص بَيِّنْهُ تِبْيَاناً وَ لَا تَهُذه هَذَّ الشِّعْرِ وَ لَا تَنْثُرْهُ نَثْرَ الرَّمْلِ وَ لَكِنْ أَفْزِعُوا قُلُوبَكُمُ الْقَاسِيَةَ وَ لَا يَكُنْ هَمُّ أَحَدِكُمْ آخِرَ السُّورَةِ
عبدالله بن سليمان گويد: از حضرت صادق (ع) پرسيدم از گفتار خداى عزوجل (كه فرمايد) ((و رتل القرآن ترتيلا)) فرمود: اميرالمؤ منين صلوات الله عليه فرموده : يعنى او را خوب بيان كن و همانند شعر آنرا بشتاب مخوان، و مانند ريك (هنگام خواندن) آنرا پراكنده مساز، ولى دلهاى سخت خود را بوسيله آن به بيم و هراس افكنيد، و همت شما اين نباشد كه سوره را بآخر رساند (يعنى همت خود را در تدبر و تاءمل در آيات و بكار بستن و عمل كردن آنها قرار دهيد نه باينكه سوره را بآخر رسانيد). (اصول كافى جلد 4 صفحه : 418 رواية: 1)

2- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَمَّنْ ذَكَرَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ إِنَّ الْقُرْآنَ نَزَلَ بِالْحُزْنِ فَاقْرَءُوهُ بِالْحُزْنِ
حضرت صادق (ع( فرمود: قرآن را براى اندوه (و تاءثر در نفوس مردمان( نازل شده پس آنرا با آواز حزين بخوانيد.)اصول كافى جلد 4 صفحه:418 رواية : 2)
3- عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ الْأَحْمَرِ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ حَمَّادٍ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ قَالَ رَسُولُ الله ص اقْرَءُوا الْقُرْآنَ بِأَلْحَانِ الْعَرَبِ وَ أَصْوَاتِهَا وَ إِيَّاكُمْ وَ لُحُونَ أَهْلِ الْفِسْقِ وَ أَهْلِ الْكَبَائِرِ فَإِنه سَيَجِي ءُ مِنْ بَعْدِي أَقْوَامٌ يُرَجِّعُونَ الْقُرْآنَ تَرْجِيعَ الْغِنَاءِ وَ النَّوْحِ وَ الرهبَانِيَّةِ لَا يَجُوزُ تَرَاقِيَهُمْ قُلُوبُهُمْ مَقْلُوبَةٌ وَ قُلُوبُ مَنْ يُعْجِبُهُ شَأْنُهُمْ
امام صادق عليه السلام فرمود: رسول خدا (ص( فرمود: قرآن را با لحنها و آواز عرب بخوانيد، و از لحن فاسقان و گنهكاران دورى كنيد، زيرا پس از من مردمانى بيايند كه قرآن را در گلو بچرخانند، مانند خوانندگى و نوحه خوانى و خواندن كشيشان، كه از گلوى آنها نگذرد (يعنى مقبول درگاه خداوند واقع نگردد از مجلسى (ره) دلهاى ايشان وارونه است، و هر كه از آنها خوشش آيد نيز دلش وارونه است. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 419 رواية : 3)

4- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَسَنِ بْنِ شَمُّونٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ النَّوْفَلِيُّ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ ع قَالَ ذَكَرْتُ الصَّوْتَ عِنْدَهُ فَقَالَ إِنَّ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ ع كَانَ يَقْرَأُ فَرُبَّمَا مَرَّ بِهِ الْمَارُّ فَصَعِقَ مِنْ حُسْنِ صَوْتِهِ وَ إِنَّ الْإِمَامَ لَوْ أَظْهَرَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئاً لَمَا احْتَمَلَهُ النَّاسُ مِنْ حُسْنِهِ قُلْتُ وَ لَمْ يَكُنْ رَسُولُ الله ص يُصَلِّي بِالنَّاسِ وَ يَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ الله ص كَانَ يُحَمِّلُ النَّاسَ مِنْ خَلْفِهِ مَا يُطِيقُونَ
على بن محمد نوفيلى گويد: نزد حضرت ابى الحسن عليه السلام از آواز خواندن ياد كردم فرمود: همانا على بن الحسين عليهماالسلام قرآن مى‏خواند و چه بسا كسانى بر آن حضرت مى گذشتند و از آواز خوش او مدهوش مى شدند، و اگر راستى امام چيزى از آواز خوشش آشكار كند مردم تاب شنيدن آنرا ندارند، عرضكردم : مگر نبود كه رسول خدا (ص( با مردم نماز (جماعت( مى‏خواند و آوازش را بخواندن بلند مى كرد؟ فرمود: رسول خدا (ص( باندازه تحمل و طاقت آنان كه پشت سرش بودند آوازش را بلند مى كرد. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 419 رواية : 4)
5- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ سُلَيْمٍ الْفَرَّاءِ عَمَّنْ أَخْبَرَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ أَعْرِبِ الْقُرْآنَ فَإِنه عَرَبِيٌّ
حضرت صادق (ع) فرمود: قرآن را با اعراب بخوانيد زيرا كه قرآن عربى است. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 419 رواية : 5)
شرح :
فيض (ره) گويد: يعنى فصيح بخوانيد و از غلط آنرا بر كنار كنيد، و مجلسى (ره( گويد: گفته شده : يعنى بلحنهاى عرب بخوانيد باينكه محسنات قرائت از تفخيم و ترقيق و ادغام و چيزهاى ديگر را در آن بكار بريد.
6- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَعْبَدٍ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ إِنَّ الله عَزَّوَجَلَّ أَوْحَى إِلَى مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ ع إِذَا وَقَفْتَ بَيْنَ يَدَيَّ فَقِفْ مَوْقِفَ الذَّلِيلِ الْفَقِيرِ وَ إِذَا قَرَأْتَ التَّوْرَاةَ فَأَسْمِعْنِيهَا بِصَوْتٍ حَزِينٍ
امام صادق عليه السلام فرمود: خداى عزوجل بموسى بن عمران عليه السلام وحى فرمود: كه هرگاه برابر من ايستادى چون شخص زبون و نيازمندى بايست، و هرگاه تورات مى خوانى بآواز حزين بخوان. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 419 رواية : 6)
7- عَنْهُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَعْبَدٍ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ قَالَ رَسُولُ الله ص لَمْ يُعْطَ أُمَّتِي أَقَلَّ مِنْ ثَلَاثٍ الْجَمَالِ وَ الصَّوْتِ الْحَسَنِ وَ الْحِفْظِ
و نيز فرمود: عليه السلام كه رسول خدا (ص( فرموده : بامت من كمتر از سه چيز داده نشده : زيبائى، آواز خوش، حافظه.
(اصول كافى جلد 4 صفحه : 420 رواية : 7)
8- عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَعْبَدٍ عَنْ يُونُسَ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ مُسْكَانَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ قَالَ النَّبِيُّ ص إِنَّ مِنْ أَجْمَلِ الْجَمَالِ الشَّعْرَ الْحَسَنَ وَ نَغْمَةَ الصَّوْتِ الْحَسَنِ
و نيز فرمود: عليه السلام كه رسول خدا (ص) فرموده : از جمله زيباترين زيبائيها موى زيبا و نغمه آواز خوش است. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 420 رواية : 8)
9- عَنْهُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَعْبَدٍ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ قَالَ النَّبِيُّ ص لِكُلِّ شَيْءٍ حِلْيَةٌ وَ حِلْيَةُ الْقُرْآنِ الصَّوْتُ الْحَسَنُ
و نيز فرمود عليه السلام : كه رسول خدا (ص) فرموده است : هر چيزى زينتى دارد و زينت قرآن آواز خوش است .
(اصول كافى جلد 4 صفحه : 420 رواية : 9)
10- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ مُوسَى بْنِ عُمَرَ الصَّيْقَلِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِسْمَاعِيلَ الْمِيثَمِيِّ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ مَا بَعَثَ الله عَزَّوَجَلَّ نَبِيّاً إِلَّا حَسَنَ الصَّوْتِ
مردى از امام صادق عليه السلام حديث كند كه فرمود: خداوند هيچ پيمبرى را مبعوث نفرموده جز اينكه خوش آواز باشد. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 420 رواية : 10)
11- سَهْلُ بْنُ زِيَادٍ عَنِ الْحَجَّالِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع قَالَ كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ص أَحْسَنَ النَّاسِ صَوْتاً بِالْقُرْآنِ وَ كَانَ السَّقَّاءُونَ يَمُرُّونَ فَيَقِفُونَ بِبَابِهِ يَسْمَعُونَ قِرَاءَتَهُ وَ كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ ع أَحْسَنَ النَّاسِ صَوْتاً
و نيز فرمود عليه السلام كه على بن الحسين عليهما السلام خوش آوازترين مردم بود در خواندن قرآن و سقاها مى گذشتند بدر خانه اش مى ايستادند و قرآن خواندن او را گوش مى دادند، و حضرت باقر عليه السلام نيز خوش آوازترين مردمان بود. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 420 رواية : 1)
12- حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَسَدِيِّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْحَسَنِ الْمِيثَمِيِّ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ الله ع يُكْرَهُ أَنْ يُقْرَأَ قُلْ هُوَ الله أَحَدٌ بِنَفَسٍ وَاحِدٍ
حضرت صادق (ع) فرمود: مكروه است كه قل هو الله احد بيك نفس خوانده شود. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 420 رواية : 12)13- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع إِذَا قَرَأْتُ الْقُرْآنَ فَرَفَعْتُ بِهِ صَوْتِي جَاءَنِي الشَّيْطَانُ فَقَالَ إِنَّمَا تُرَائِي بِهَذَا أَهْلَكَ وَ النَّاسَ قَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ اقْرَأْ قِرَاءَةً مَا بَيْنَ الْقِرَاءَتَيْنِ تُسْمِعُ أَهْلَكَ وَ رَجِّعْ بِالْقُرْآنِ صَوْتَكَ فَإِنَّ الله عَزَّوَجَلَّ يُحِبُّ الصَّوْتَ الْحَسَنَ يُرَجَّعُ فِيهِ تَرْجِيعاً
ابو بصير گويد: بحضرت باقر عليه السلام عرضكردم : هرگاه قرآن را با صداى بلند مى خوانم شيطان نزدم آيد و گويد: تا با اينكار بخانواده خودت و مردم خود نمائى (و ريا)مى كنى ؟ فرمود: اى ابا محمد با صوت (و آواز) متوسطى بخوان كه خانواده ات بشنوند، و آوازت را در خواندن قرآن در گلو بچرخان زيرا خداى عزوجل آواز خوش را كه در گلو چرخانده شود دوست دارد. (اصول كافى جلد 4 صفحه : 421 رواية : 13)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.