نبوت در قرآنپرسش و پاسخ

آیه 2 سوره شریفه فتح را توضیح دهید.

آیه 2 سوره شریفه فتح را توضیح دهید.

خداوند متعال به پیامبرش مى فرماید: ما براى تو پیروزى آشكار و نمایانى دادیم و در هدف و نتیجه این پیروزى مى فرماید: (لِیغفِرَ لَكَ اللّهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وما تَاَخَّرَ ویتِمَّ نِعمَتَهُ عَلَیكَ ویهدِیكَ صِراطـًا مُستَقیما )؛[15] تا خداوند از گناه گذشته و آینده تو در گذرد و نعمت خود را بر تو تمام گرداند و تو را به راهى راست هدایت كند.
«ذنب» در لغت، یعنى عملى كه آثار و تبعات بدى دارد و در عرف مخالفت كردن با تكلیف الهى را گویند.
«مغفرت» در لغت، پوشاندن و پرده افكندن بر روى هر چیز را گویند و در عرف به ترك عذاب در مقابل مخالفت نامبرده گفته مى شود. امّا مراد از این دو كلمه و تفسیر آنها در آیه شریف این است كه قیام رسول اكرم(ص)به دعوت مردم به دین اسلام و نهضتش علیه كفر و وثنیت، قبل از هجرت و هم چنین بعد از هجرت و جنگ هایى كه بعد از هجرت با كفار مشرك به راه انداخت، از نظر كفار قریش عملى داراى آثار شوم و مصداقى براى كلمه «ذنب» بود و خلاصه عملى حادثه آفرین و مسئله ساز براى دشمنان بود و معلوم است كه كفار قریش مادام كه شوكت و نیروى خود را محفوظ داشتند، هرگز او را مشمول مغفرت خود قرار نمى دادند؛ یعنى از ایجاد دردسر براى آن جناب كوتاهى نمى كردند و هرگز زوال ملیت و انهدام سنت و طریقه خود و نیز خون هایى را كه از بزرگان ایشان ریخته شده بود، از یاد نمى بردند و تا از راه انتقام و محو اسم و رسم پیامبراكرم(ص)كینه هاى درونى خود را تسكین نمى دادند دست بردار نبودند، امّا خداوند متعال با فتح مكّه و یا صلح حدیبیه، شوكت و نیروى قریش را از آنان گرفت و در نتیجه، گناهانى را كه رسول اكرم(ص)در نظر مشركان داشت پوشانید و آن جناب را از شر قریش ایمنى داد.[16]
در حدیثى از امام على ابن موسى الرضا(ع)نقل است كه: «مأمون هنگامى كه از این آیه سؤال كرد، امام در پاسخ فرمود: هیچ كس نزد مشركان مكّه گناهش سنگین تر از رسول اكرم(ص)نبود، زیرا آنها 330 بت مى پرستیدند، هنگامى كه پیامبراكرم(ص) آنها را به توحید دعوت كرد بسیار بر آنها گران آمد و گفتند:
آیا او همه خدایان ما را تبدیل به یك خدا كرده است؟ چیز عجیبى است … ما هرگز چنین چیزى را از پدران خود نشنیده ایم. این فقط یك دروغ بزرگ است. امّا هنگامى كه خداوند متعال مكّه را براى پیامبرش [بعد از صلح حدیبیه] گشود خداوند فرمود: اى محمد(ص)ما فتح مبینى را براى تو فراهم كردیم تا گناهان گذشته و آینده اى كه نزد مشركان عرب به علت دعوت به توحید داشتى و دارى ببخشد، زیرا بعضى از مشركان مكّه تا آن روز ایمان آورده بودند و بعضى ها از مكّه بیرون رفته و ایمان نیاوردند، ولى قادر بر انكار توحید نبودند و لذا گناه پیامبر در نظر آنها نیز با این پیروزى بخشوده شد. هنگامى كه مأمون این سخن را شنید عرض كرد: «بارك الله اى ابوالحسن».[17]
—————
[15] فتح، آیه 2.
[16] ر.ك: همان، ج 18، ص 253.
[17] عبدعلى عروسى حویزى، نورالثقلین، ج 5، ص 56.

Republished by Blog Post Promoter

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.