آداب مستحب در قرائت قرآن را بیان کنید.

لطفاً مهم‌ترین آدابى که مستحب است در قرائت قرآن رعایت کنیم به‌طور مختصر و مستند بیان فرمایید.

قرائت قرآن کریم در هر حال پسندیده است. پیامبر گرامى(ص) فرمود: «بر تو باد که در هر حال و موقعیتى که هستى، قرآن را تلاوت نمایى.»[1] ولى براى بهره‌مند شدن از فیض الهى و استفاده بهتر از سفره گسترده و پرنعمت قرآن، حضرات معصومین(ع) به ما سفارش‌هایى نموده‌اند که از آن‌ها به آداب تلاوت قرآن یاد مى‌کنیم. به چند مورد از آن‌ها ـ‌چنان‌که علماى ما هم‌چون فیض کاشانى در المحجه البیضا و مولى احمد نراقى در معراج‌السعاده و دیگران یادآور شده‌اند‌ـ اشاره مى‌کنیم.[2]
الف) مسواک زدن؛[3]
ب) وضو و طهارت داشتن؛[4]
ج) پناه بردن به خداوند پیش از قرائت قرآن. قرآن کریم مى‌فرماید: «وقتى قرآن مى‌خوانى، از[ شرّ] شیطان رانده شده به خداوند پناه ببر».[5]
د) قرائت از روى قرآن؛ پیامبر اکرم(ص) فرمود: «قرائت قرآن از روى مصحف، بهترین اعمال امّت من‌است».[6]
هـ) قرائت قرآن با صداى خوش؛ خاتم پیامبران(ص) فرمود: «هر چیزى زیورى دارد و زیور قرآن، صوت نیکو است.»[7]
و) قرائت قرآن همراه با خشوع؛ قرآن مى‌فرماید: «آیا وقت آن نرسیده است که دل‌هاى مؤمنان در برابر ذکر خدا و آن‌چه از حق نازل شده، خاشع گردد؟»[8]
ز) قرائت همراه با حزن و اندوه؛ پیامبر خدا(ص) فرمود: «به راستى قرآن همراه با حزن نازل شده است؛ بنابراین، هنگامى که قرآن مى‌خوانید گریه کنید و اگر گریه‌نکردید، حالت گریه به خود بگیرید».[9]
ح) تلاوت قرآن، همراه با ترتیل؛ قرآن مى‌فرماید: (ورَتِّلِ القُرءانَ تَرتیلا)؛ قرآن را با دقّت و تأنّى بخوان.[10]
ط) تدبر؛ یعنى قارى قرآن تنها به خواندن الفاظ، بدون توجه به معانى آن، اکتفا نکند و همراه با قرائت آن در معانى قرآن اندیشه کند و از آیاتش پند گیرد؛ چنان‌که امیرمؤمنان على(ع) در وصف پرهیزکاران مى‌فرماید: «آنان در شب به پا خاسته، قرآن را شمرده شمرده و با تدبّر تلاوت مى‌کنند. جان خویش را با آن محزون مى‌سازند و دواى درد خود را از آن مى‌گیرند. هرگاه به آیه‌اى برسند که در آن تشویق باشد، با‌علاقه و امید به آن روى مى‌آورند و روح و جانشان با شوق بسیار در آن خیره مى‌شود و آن را همواره نصب‌العین خود مى‌سازند و هرگاه به آیه‌اى برخورد کنند که در آن بیم باشد، گوش‌هاى دل خود را براى شنیدن آن باز مى‌کنند و صداهاى ناله و برخورد زبانه‌هاى آتش در گوششان طنین‌انداز است.»[11]
—————
[1]‌. وسائل الشیعه، ج‌4، ص‌839.
[2]‌. ر.ک: وسائل‌الشیعه، ج‌4، ص‌823‌ـ‌895 و بحارالانوار، ج‌89 و 92.
[3]‌. بحارالانوار، ج‌89، ص‌213.
[4]‌. همان، ص‌210.
[5]‌. نحل، آیه‌98.
[6]‌. بحارالانوار، ج‌89، ص‌202.
[7]‌. الکافى، ج‌2، ص‌615.
[8]‌. حدید، آیه‌16.
[9]‌. جامع‌الأخبار، ص‌49 و بحارالأنوار، ج‌92، ص‌210 و 216.
[10]‌. مزمل، آیه‌4.
[11]‌. نهج‌البلاغه، خطبه 193 (همام) ص‌224.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.